Alaala

Naglalagas ang dahon
pumapatak ang luha
kasama na naaalala
ang kahapong nawawala

Larawan mong tinitingnan
kumukupas na liham
kasama na naaalala
mga panahong nagdaan

Hawak ang pinsel
at may ipipinta
kasama na naaalala
mukha mong maganda

Pagtipa ng gitara
kasabay ang awitin
kasama na naaalala
puso na maramdamin

Sa lahat ng bagay
na aking ginagawa
kasama na naaalala
ang isang nawawala

Abril 20, 1981

Unang araw pagkatapos ng digmaan 1991

Parang nakikita ko ang Farwaniyah...

Wala nga lang ang terasa pero ganito rin ang kinalalagyan ko nuon, nakaharap sa kanluran. Sa kaliwa naroon ang gusali nila George at sa gawi pa roon ay ang bahay nila Mannie. Kay lungkot kapag ganitong wala na ang mga kaibigang dati rati ay nadadalaw at nakakahuntahan sa sandali ng paghahanap sa sariling bayan, hay!

Narito na naman ako sa Kuwait! Tapos na ang digmaan at bumabangon na ang mga kalansay, naglalaman na naman ang mga butong hinimaymay ng walang kabuluhang paghahangad. At ako sa pakiwari ay dating laman na napaiba ang lagay sa bagong pagtubo, kahalintulad din ng karamihan ng naririto ngayon. Panibagong simula sa isang kapaligirang pamilyar pero parang hindi rin.

Nuon sa Farwaniyah ngayon ay sa Reggai at nag iisa ako, nakakalungkot talaga! Sana ay maisipan nilang magsibalik din ulit, tulad nuon...sana.

Farwaniya - Huwebes ng gabi 1991

"Naguumpisa pa lang ang tag araw subalit parang malakas yata ang ihip ng hangin, ha haha!"Si Boyong, nambubuska dahil nagyayabang si Joey, mainit na mainit kasi ang balitaktakan ni pareng Jet at Junboy, politika as usual, hindi ng Pilipinas kundi ng samahan ng mga Pilipino. "Kanya kanya ang bawat isa,"si Jet...ät ang motibo ay pang sarili lamang.""Hindi naman siguro lahat, tulad na lang nating mga mapaglikha na ang hangarin ay maiangat ang kaalaman at pag galang sa ating mga Pilipino sa industriyang ginagalawan natin, na maaring maghantong sa pagkilala na rin ng kakanyahan ng iba pang Pilipino na nangingibang bansa, hindi maka sarili yan di ba?"mahabang paliwanag ni Junboy. Pero paghiwalay pa rin yan dahil sinasarili ng grupo natin ang pagpapa angat ng ating samahan"mariing susog ni Albert Malcampo. " Maaring pagsasarili at paghiwalay nga yan, pero isang paraan din ng pag tungo sa isang adhikain at tulad na ng nakagisnan ng ating lahi kapag nagtagumpay ang isa ay mahihikayat at magsasalihan na ang mga iba na nagsisiguro lang muna, at sa paglipas ng mga araw ay ni hindi na maaalala na iisang grupo lang ang nagsimula, lahat ay aako ng grasya at para na ring nagkaisa isa. O di ba positibo na rin kahit papaano ang kinahinatnan ng nasimulan ng pagsasarili at paghiwalay dahil sa huli ay nagkaisa isa rin."Napakahabang litanya ng kaibigan kong Rod Manalo. "Well, pa ingles na bungad"ni Joey, "siguro nga ay kailangang humiwalay muna para maitama ang mga panukala at pag ayos na ay tulad ng nasabi nga ni Rod, sasama na ang iba at patatangay sa agos ng mga biyaya."

"Makabuluhan, toss! Tagay! Folk songs pa Charly."Sigaw at tapik sa akin ng pareng Boyong ko. Masarap at makabuluhan ang mga gabi ng pagtatapos ng isang linggong trabaho, salamat sa gawang bahay na Sadike, courtesy ni Mr. Albert M. Naiaalis ang pagka bugnot, napagsasama-sama ang tropa(mga artist ng iba't ibang ahensiya).

Kinusot kusot ko ang aking mga mata na nanlalabo yata sa tama ng Sadike. Hinde ah! nanlalabo ang mata ko sa muta, kagigising ko lang pala at ang tagayan at balitaktakan ng tropa pati na ang mga tipa ko sa gitara at mga awitin ay isa lang palang panaginip. Kahapon lang nga pala ako dumating, katatapos lang ng digmaang Iraq, Kuwait at ng kung sino sino pang nagsi sali rito. Ang panaginip ko, parang kailan lamang yun ah, mahigit isang taon na pala ng aktuwal na nangyari ang pagsasalo ng tropa, wala pang digmaan nun at ngayon eto na naman ako, sa Kuwait...1991. Hanggang kailan kaya ako rito?

Sketches in pastel

Journey

I looked at them, blurred and hazy like looking into a foggy fishbowl, waving hands and wordless movement of their lips. Goodbyes and uncertainty from worried faces of friends and colleagues. I am going on a journey hoping that I can have the full use of my roundtrip ticket. I been waiting for so long, thinking to myself when they will start processing me?... then suddenly I am passing through a door and there I saw again, familiar faces of people who just waved their goodbyes... staring at me with awed wide open eyes, giving the thumbs up and half smiles, am I seeing tears of joy?

I am all alone again in a room for how long I can't remember, when I saw two figures coming. One of them cleaned and dressed up my naked body while the other took away the tube that was inside my mouth ( I wasn't aware I had one ). Only at this point I realized that my journey's almost over.

It was past eight hours since the waving of goodbyes and I am now lying flat connected to some tubes and machines in the intensive care unit of a hospital. The night that followed seems endless , the pain was so excruciating. With tears in my eyes I told the nurse attending me that I couldn't hold on anymore, i want to go to sleep now. She held me dearly and with a strong but so compassionate voice told me to stay awake and wait for some more 'till the morning comes. Her honesty and real love, telling me that most people that went to this same journey never made it because they fell asleep.

I am thinking of my wife and kids, how I wish they're here with me. It was very horrible to contemplate death when you are alone in a strange room, attached to strange machines and with a total stranger. I said to myself this was not the right time to go, I made a vow to stay awake and see the first rays of the morning sun.

My surgeon was beside me now saying how glad he was seeing me with eyes open, an instruction was given to my nurse to take away some of the tubes attached to my body...I almost fainted from the pain of tubes being pulled out from my chest and stomach.

The road to recovery was slow and painful but at least I have used my roundtrip ticket.

Hello sweetheart, hi kids and friends... I am back.

October 13, 2008